Naszemiasto

                      HISTORIA  PABIANIC.
Pabianice położone są na zachodnim krańcu
Wyżyny Łódzkiej nad rzeką Dobrzynką,lewym
dopływem Neru.
Ludność Pabianic liczy ok. 80000 mieszkańców.
Pabianice to stara osada leżąca na terenie dawnej
kasztelanii chropskiej. W 1082 r.Chropy
podarowane zostały kapitule krakowskiej przez
Judytę, żonę Władysława Hermana.
W 1297 r.Władysław Łokietek nadał kapitule
krakowskiej prawo lokowania wsi i miast. Kapituła
krakowska wykorzystała ten przywilej w
odniesieniu do Pabianic nadając im prawa
lokacyjne. W 1555 r. Zygmunt August umożliwił
utworzenie w mieście 5 cechów rzemieślniczych
skupiających kowali, ślusarzy, stolarzy, cieśli,
krawców, szewców i innych. W ciągu swojej
historii miasto było wielokrotnie niszczone przez
pożary, pustoszone przez zarazy, aż zostało
doprowadzone do zupełnej ruiny w czasie wojny
szwedzkiej. W 1793 r.miasto zajęły wojska
pruskie, a trzy lata później rząd pruski przejął
miasto z rąk kapituły krakowskiej.  W latach
1807-1812 Pabianice znalazły się na terenie
Księstwa Warszawskiego, a od 1815 r. weszły w
skład ziem Królestwa Polskiego.  Od początku
XIX wieku datuje się szybki przemysłowy
rozwój miasta ,głównie przemysłu
włókienniczego, powstały liczne manufaktury
tkackie. W mieście powstał rynek, dzielnica
przemysłowa i nowa dzielnica na lewym brzegu
Dobrzynki, zwana Nowe Miasto.
Miasto pieczętuje się nadanym mu przez kapitułę
krakowską herbem, zwanym Aaron,
przedstawiającym trzy złote korony na srebrnej
tarczy.
                           ZAPRASZAMY.